Fadaei - Soghoot

About this track

Words: Fadaei Music: Mahdyar میاد روزی که سیمرغ ایران بالاشو کرده باز که دیگه مردممون نشن قتل عام می‌شکنه طلسم نسل ما پیشمون خالیه جای همه‌شون جزو خوبای تاریخن همه رفته‌ها رو تخت بیمارستان می‌زنن تیر خلاص حیله‌گرا سیب طلا نشون می‌دن زیر عبا رگ آدم و حوا رو می‌زنن با تیغ حلال هفتاد و دو ملتو کشتن، کجایید سینه‌زنا؟ لای داد مردم گم می‌شه آژیر گشت ماموراتون پاره می‌شن زیر ماشین خشم این‌دفعه گلستان نشد آتیش رشت ولی ضحاک، فریدون بالاخره پامی‌شه تش سر می‌کشه به فلک آتیش کینه‌ی آدما مسجداتون می‌سوزن مثل سینه‌ی مادرا طعم خون جوونا رو می‌چشه جانماز ستون دینو می‌شکنه خیزش کافرا با لباس عزا مادر می‌رقصید کنار مزار هر کی بیشتر بکشه می‌گیره کلاش طلا قهرمان اونیه که پشت درو خالی نکرد وقتی کوبیده می‌شد چماق سپاه به درا پر جنازه و جسده زیر شهر از دختر نوزاد تا پیرمرد پسر می‌شه بی‌پدر، پدر می‌شه بی‌پسر لباسامون سیاه‌تر از نیمه‌شب کله‌ی جنین می‌جوشه تو دیگ مرگ عین مجاهدین دشمن ایرانیایین می‌رین عراقیا رو واسه کی میارین؟ رقص جیره‌خور و ساز بی‌خیالی ایران داره می‌میره تنفس مصنوعی می‌دن با گاز شیمیایی سقوط با همیم از شمال تا جنوب بالاخره فرو می‌رید تو خون رسیده کاردا به استخون شما می‌رید و ما می‌مونیم شیر و خورشید دوباره می‌کنه طلوع از دود تفنگاشون مهه شهر توی جوب خون شناوره کش سر کی گفته مشکل ما معیشتیه؟ آبدانان دونه‌های برنج از آسمون می‌باریدن مثل برف گوشت ملت نذریه روی شعله‌ی اجاق تو تاریخ ایران پشیزه دوره‌ی شما تیرو می‌زدن تو گلو موقع شعار تولدتون دلیل توبه‌ی خداس حیف خاک ایران، آخوند می‌ره ته لجن بعد سقوط، زندگی می‌چسبه مثل کره‌عسل قسمت قشنگ قصه‌ی انقلاب اینه شما می‌مونید ولی پیچید به بازی سگ اسد جون ملت مفته مثل پول تو جیبا زن‌کشی می‌کنن برسن به موی حوریا حرف دل همه‌مون بود خون رو دیوار آسمون شهرو روشن می‌کرد نور گوشیا گربه رو با تیر نزدن بدون منظور اسلامو چپوندن به ما به زور سرکوب خون با هیچی پاک نمی‌شه حتی سپاه کل شهرو بشوره هر روز وطن، زخمامون مشترکه، درد همه‌س نشونمون روی سر نظامه، حبسه نفس آبی می‌شه رو نقشه دوباره رنگ ارس ما نه آنیم که زبونی کشیم از چرخ فلک سقوط با همیم از شمال تا جنوب بالاخره فرو می‌رید تو خون رسیده کاردا به استخون شما می‌رید و ما می‌مونیم شیر و خورشید دوباره می‌کنه طلوع ؛«مامان من می‌رم مامان من می‌رم اما همیشه با توام پروانه‌ی‌ بنفشی ‌دیدی منم ابرهایی در آسمان دیدی منم گلی که بر سر راهت افتاد منم»؛ ؛- فرزند ایران و کشته‌شده در راه میهن، جاویدنام علی نوری